życie

przepadło nie po raz pierwszy
z każdym dniem bliżej domu
widzę ogród kwitną jabłonie
spogląda ptak zdrowym okiem

z pamięci wyciągam
spokojnie oglądam obrazy
układam odkrywam karty

polna droga wierzby płaczą
spokojny powiew wiatru

na flecie wystruganym dziadek z boku laska
dzień się chyli ustępuje miejsca nocy
księżyc patrzy prosto w oczy
zimne światło rozcina kurtynę

przy ognisku z Leonem kilka wspomnień
na ustach słowa
czuć od nas młode wino

czas goni wprost nad przepaść
widok zatrzymuje myśl
pochyla głowę życie w nas
ile to już lat