zewsząd gnój

zewsząd słoma wystaje z butów
gnój w słowach przebiera świński ryj
blady w pracy drżeniem rąk
nadzieję odbiera raport gniewu

dokąd płynie ta łódź
przecież na oceanie nie ma brzegów
dziurą nabiera wodę jak łapówki
wszystko ważne nikt nie pije rumu
tylko herbatkę z bławatków

władza odbiera rozum
zielony banknot więcej warty niż dar
jakim jest życie
przy korycie świnie
pełne brzuszki blade ciała
przy sterze wojownicy słońca