z szelestem piór

zadaję pytanie działam mimowolnie
czy ptaki są wolne
nieskrępowane płatem nieba

drzewa podnoszą dumnie korony
wznosi w podziękowaniu duszpasterz ramiona

dokąd wodzi droga w lesie życia wielką niewiadomą
miesza mi się całość co się chytrzy
w duszy tli się iskra
w głowie refleksje
każdy ma wewnętrzne pięć minut

w kole wszelkie dobro się zamyka
jak drzwi przed tajemnicą
przed złodziejem
czasem przed niegodziwością

mam na krańcu języka parę autentycznych zdań
coś umyka coś ginie wiesza się na klamce
ktoś łyka jaki jest sens wyczerpany nasz wiek
dobijamy do brzegu nie ma potwornych fal

ptaki są nie opodal usłysz poszum piór