wstaje nowy dzień

rankiem
ostatnim kliknięć powiek
odchodził sen

zacierała się postać z obrazem nocy
dzień niespokojny zaglądał do okien
przerwałem marzenia o niej

czas szeptał spokojnie
idąc w ciąż do przodu
w kilka stron jednocześnie
jakby chciał przerwać przestrzeń

niebo zsunęło kurtyny
dotykało palcem horyzontu
ciężkie od piękna widnokręgu

słońce świeciło nieśmiało
zaprzyjaźniło się z dniem