wojna

Niebo płacze deszczem

Drzewa podnoszą ręce

Obłoki w błękicie bielsze niż światło

Boi się człowiek człowieka

Boi się zębów wilka

A gdzie nasze dobre purpurowe serca?

Mgła okryła siwym płaszczem pola

Na których śmierć mieszka

Światło gaśnie odpływa dusza
W uszach pustka szumi

Ciemność chwyta za ramiona
Oczy błyszczą nadzieją zwycięstwa
W sercu smutek umierającego chłopca