włóczęga

daj grosik jeśli o to cię poproszę

nie wiem czy poradzę sobie w buszu świata
na plecach bagaż doświadczeń
baty na piszczelach
w duszy kamień

w głowie myśli szare
skrępowane przez przepowiednie

co ze mną będzie gdy odejdę
czy zapłaczesz na progu domu

jedna łza nie naprawi straconego czasu
może się uda dryfować do brzegu

wspomnij mnie zawołaj
daj grosik jeśli o to cię poproszę

włóczęga jak studnia bez dna
cierpliwa z czasem owocna