wiosna

bociek przycupnął na gnieździe
drzewa rozwijają zielenią liście

dłonie dziecka małe paluszki

dzień wydłużył sen
krótkie noce krótkie sny

głęboki rów rozkwita żółtym kaczeńcem
ciepły zachodni wiatr delikatny deszcz
włosy zmoczone nie stało się nic

między nami iskrzy miłość zbudza rytm
echo serca miarowe chce się żyć

łąki dywanami barwią po horyzont
konie rwa w galopie
nad polem skowronek oświadcza światu
żeby nie zasnąć nie przespać pierwszych dni

pierwotny świat budzi zachwyt
za mało w piersiach tlenu
niebo jeszcze szare obłoki pełne wody
na dole my cieszymy wiosną
nie zaśnij miej szerokie horyzonty