świat szakali

świat nazywam nieboskim
wypełniony farbą pejzaż
pełny trosk obraz dnia za dniem
noc bywa długą niekończącą się opowieścią

w trudzie zdobyty chleb
płacz
rzadko śmiech

zmęczenie niekończącym bólem
mówisz że jest dobrze
chyba jak psu na łańcuchu

trzymają nas krótko
skrępowani odczuwamy niepokój

wolność odpływa
wolność kojarzy mi się
gdy byliśmy dziećmi beztroscy
wciąż głodni wiedzy

szkoła wskazała miejsce w ławce
teraz wieczorem rozmyślam na murku

człowiek potomek aniołów lub bogów
którzy zeszli z nieba na ziemię
jak podają pisma

nie wiem
jestem skutkiem

przed umieraniem żyli korzystali
nie pozostał żaden
co wiedział jak uwolnić
z jarzma ludzkiej nienawiści zazdrości

niegdyś pewnie
świat był lepszy wieczny

cywilizacja kładzie się ku ziemi
jak zboża po silnym wietrze

niewolnicy pracują ja się trudzę
zamykam rozdział zamykam oczy

amen