śmierć

wejrzała przez okno
zamarzła chwila


w widocznym cierpieniu

zapach łez dreptał pokojem

głęboko zanurzony

w oczach jak diamenty

brak twarzy odsłaniał czarny kaptur

-zbieraj się nadszedł czas
koniec drogi

-zmęczyłam się mimo że
duch lekki
bezgrzeszny

-ciało zwrócę Matce Ziemi
duszę ukoi spokój wieczny