Słowianie

po nas pył piach w sercu nostalgia

trzęsą się Ziemia ręce
człowiek w dzikim pędzie
dokąd biegniesz wytresowany mieszańcu

zbyt mało chwyć więcej
ile udźwigniesz
trzepoczą rzęsy włosy
tłuste oczy głodny rozkoszy

krzewy drzewa pokryte purpurą
rzeki spływają krwią śmiech bluźniercy

nie rozbieram
nie mogę patrzeć
gasnę z zapisaną stroną
sam nikogo nie ma
na kartce pół wiersza

kurz wielki na pół Nieba umieram
wiem że nie wrócę

idę w nieznane lepsze stop klatka
czysto spokojnie kruczoczarne Niebo
w Kosmosie echo błysk przestrzeń Boga
nas nie ma nie było
nikt nie pamięta

Słowiański lud odsprzedany za nic
za serce za dobro