poeta

poeta biedny nędzne szaty
w domu sam w bólu kona
w kajdanach myśli układa w słowa

w amoku absyntu woła
krokami mierzy odległość
z domu do bram Boga

dłonie ma słabe
narzeka na niedolę
biedny duchem wolny
ptaszyna słaba w swetrze potarganym
błąka się ulicami miasteczka

obserwuje woła
w bramie wina napije
z młodszymi kolegami

nocą naciąga kaptur
na ostry twarzy kontur
zasypia głodny prawdy
czasem myśli że umiera

biedny poeta nędzna bieda