poeta

piszę wiersze mimo że
serc nienawidzi świat
idę w tłum świadomy Sodomy I Gomory
betonowe szare skupiska masowej drogi
egzystencja trudnego bytu

poeta zawsze jest tym gorszym gościem
wiele rozumie
nie ulega mimo manipulacji
zawsze obserwuje
widzi analizuje

zdanie ma na końcu języka
rzeczywistość miesza się z astralem
słowa na papierze budują w logiczną całość

nie jest poważny kocha kobiety
od miłości dzielą
go szary sweter i wytarte spodnie
twoja bluzka pęka
gdy dotykiem przesuwa ciepłą dłoń
nabrzmiałe szczęście bańka pęka

nie pozostawia suchej nitki wybacza
najważniejsza miłość i oddanie sprawie
kocha ludzi nie gra w karty
pije ćwiartkę zawsze w piątki

nikogo nie zostawi
na balkonie pali
wznosi modlitwy do Najwyższego
On go słucha wierzysz
kochajcie ludzi odchodzą
cudem się rodzą

cieszy dzień jak ryby tlen
na dnie nie daj się
powstań napisz rym
zmieniaj siebie zmieniaj świat