pobłogosław

nienawiść ma zwęglone oczy
czarne na białym zmieszane
pod jednym sztandarem

w sercu zazdrość korniki w drzewie
dłubie wierci ma chęć na więcej

człowiek w gniewie zbija mieczem
łzy w nieszczęściu kroplami utraconych chwil
twardy jak skała
na papierze brzmi rozkaz

czerwienią w oczach
świat zgubiony
jeden krok od przepaści
od niewoli własnych myśli

Panie pobłogosław mój karabin

ciemne chmury na wioską
żywioły walczą ze światem
pod kapturem chowam twarz

w kieszeni czerstwy chleb

zjem tak bardzo brakuje nasycenia miłością