płynę

libretta są bez prestiżu
wychodzące boso z cienia
autorskiej wyobraźni

jaźnią istnienie obustronnego poświęcenia

biorąc na barki miłość jak ranną sarnę
dwa razy tyle darując na kwesty
nie licząc na przyszłe niestabilne czasy

zbudowane w sercu miejsce
byś weszła w nie bez fleków

zmrok zamknięte oczy

gwiazdy wspięły się wysoko
na niebie w mgławicach naznaczone imię
płynę ze wspólnym uczuciem