o nim samym

co będzie się doceniał
sobie słodził i unosił
wystarczy zaszczytów

niespełnionych miłości



kwiat rósł słońcem ogrzany

świat ustanowił sąd

świadek dopowie on taki sobie

pomógł nie zaszkodził


polną drogą szedł

przycupnął pod starą gruszą Adasia Parady

jadał ulęgałki



niegdyś młody nietuzinkowej urody
jako starzec

radził toczył swary


człowiek go
w ostatnią drogę poprowadził