niedoskonały

sznur na szui
w dłoniach czerwone dwie cegły
burzę świat niedoskonały
burzę prawdy i wady

mam dość patrzenia przez małe okna

w głowie w sercu ból cierpienie
pytam za co dlaczego widzę szaro

blady księżyc smutne myśli
kiedy życie się wyśni prawdziwe bez obaw

jutra nienawidzę boję się śnić
dziś nęka wysokimi progami

idę ze strachem pod ramię
uśmiech przygaszony lekki grymas

wszystko minie jak pora roku
widzę myślę boję się samego siebie