mam na imię tułaczka

tułam się w ich świecie
ślizgam się ulicami zatłoczonych miast

zasypiam z odrobiną szczęścia między zębami
przytulam twarz do ciepłych kartonów

idę przed siebie ze spuszczoną głową
jak świnia co nie widzi nieba
lustruję też w kierunku gwiazd

podkarmiam gołębie resztkami westchnień
ulice niebezpieczne oschłe
przykre bez uczuć

latarnie uśmiechem w oczy
samochody mówią do mnie
strugam miny grymasem czasem

idę zmarznięty ulicą złotą
układa się bruk z kilku wspomnień

brukowany do lasu wjazd
szlaban znak byś wiedział
że las jest zielony