każdy ma swoją miarę

im wyżej mierzę tym niżej spadam
nad życiem ciągle rozważam

zbieram myśli jak grzyby po deszczu
pełny kosz wyglądają czarne główki
łowię najcenniejsze zamieniam w słowa

trochę piszę kreślę jak to wieszcze

nie obchodzi mnie co mówią wiersze
zostać tutaj nie ma dla mnie miejsca

czas złodziej kradnie miłość serce
w uścisku pragnień zamyślony
z każdym rokiem słabnę

bogaty w doświadczenia
w ramionach ukochanej konam


nie ma w tym mądrości
wyżej nie uniesiesz
przestrzeń przeszywa serce