jam Lach

czas złodziejem spokoju
śpij wolnym by nie obudzić się w niewoli
wbrew słowom od złotoustych

porcelanowy talerz na jego dnie krwawe serce
srebrne sztuce barwią rękojeść
tłuste palce ociekające
wargi ślinią kawałek serca
zatrute głoszą wieści

śmiech szyderczy niesie echo na ciemnej ścieżce
zbuntowani w pełni energii nie oddadzą ziemi
jam kto Sławianin Lach od Jaffetowego wnuka

wzbiera burza by gnębić od środka
we wnętrzu zdrajcy kradną biedne serca
karmią słowem czynem haniebnym

wysoka góro co widać za przełęczą
orlęta młode cierpią gdy orły walczą
nadciąga horda ze stron czterech

brzęk oręży wiatr wzmaga ducha
nie wypalą historii nie złamią karku
odwaga siła honor Bóg jednoczy