jak kamieniem do studni

w tą i z powrotem
pod górę za rozumem
w tą i z powrotem
z górki przypomnieć sobie po co
cała ta wspinaczka

zajrzeć w pustkę
w głębię duszy

ogień co płoną
kamieniem zwęglonym się skrzy
serce spękane niczym dzban
co wodą rosił skroń
upalnym sierpniem
gasił pragnienie żniwiarza

wydarte kartki z kalendarza znaczą czas
płoną ogień zbladł
za oknem szary deszcz

przy budzie mokry pies
jego szkoda też