świtem

odkleja się twarz od twarzy

świt

zgorszone święte obrazy

zasypiają do następnej nocy

przeraźliwie skrzypiących łóżek



na szczęście

nasz dom ma jeszcze strych

a tam pierwsze źdźbła przedświtu

wciąż pachną sianem zagubionym

w prostocie uśmiechu

gdy przypomina się smak

niedojrzałych owoców zza płotu