Pozorne szczęście

w murowanych domach
oszklonym niebie
wieżowcach z betonu
wybijają rytm
nasze małe serca

jesteśmy nijacy
podobni a tak inni
pod drugiej stronie marzeń

uciekamy przed złem
goniąc niewiadome
pozornie znajome
niemalże na wyciągnięcie ręki
głupie szczęście

jesteśmy obcy
obłapiają nas fałszywe oczy
fikcyjnych przyjaciół

otoczeni przez betonowy świat
tak bardzo samotni