Pomnik zeszłych zdarzeń

Wąwóz starszych rozmów
Krąg całości otacza wyjście z wersów
Zdanie kryje w zanadrzu reakcje słów
Wyświęcony moment przepadłej ochoty

Poraża nas ta głupia układanka
Smakiem nieświeżej myśli powtórzonej
Nurtującej słabość monotonnej chandry
A nóż tak daleko od wstęgi jak księżyc

Obłok odwleka by go nazwać
Na barwach spoczywa suchy wydźwięk
Instrumenty już dawno przestały grać
A raz wyniesiony eksponat nie wróci taki sam

Dajmy pokłon stwórcom zbyt szybkim
Na myśli od wszystkich odejmijmy chęć stawiania znaków
Pod pomnikami niedokończonych zdarzeń
Nielicznych, których liczą tylko Ci co patrzą