Egzystencja

Człowiek jest lichy,
jak ślady na piasku podczas silnego wiatru.
Pojawia się czeka i znika.
Czeka, aż zniknie,
Przeczekuje swoje zniknięcie.
Potem zastyga jak mucha w bursztynie.
Staje się nieruchomy,
A świat wkoło niego
Nadal się zmienia.
Jak piasek na wydmach.
0
41 odsłon 4 komentarzy

Komentarze (4)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

copelza 14 lat temu
jak każdy egzystencjalny, nic nie wnosi
annabell123 14 lat temu
Trochę jaków za dużo. Poza tym czekanie na znikanie, znikanie na czekanie itd... Jedyne co tu troszkę do mnie zagadało, to te ślady na piasku podczas wiatru. Odkrywcze to moze za bardzo nie jest...I razi mnie to lichy...
A
Cóż, człowiek jest lichy. A! Copelzo! Mówiłem, że to jest z tego zbioru, który przez przypadek miał ulec spaleniu, ale mu się nie udało... to nie są najlepsze wiersze, najlepsze już umieściłem...ale będę pisać, te turpistyczne...
M
matrona 14 lat temu
Troszkę nudno się zrobiło od tego znikania.
5 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie