Czar chłodnego słońca

Chwytające za ducha, jeżeli istnieje
są gorące w słońcu błyszczące promienie.
Oświecające najgłębsze tchy moich myśli,
dostrzegam ciągle nowy sen, który się ziści.

Gdy widzę konary ozdobione tym szronem,
w biel odziane drzewa, od pnia po koronę,
niebieskości nieba odbite w jeziorze,
ciepłotę nadają w przedwiosennym chłodzie.

Do poezji co rok rymy wiosny wracają,
język z zimowego cienia wyciągają
i tyle radości na papiery rzucają,
że człowiekowi chęci do trwania przynoszą.

Zanurzę myśli w niepamiętnych już śniegach
i wyciągnę z nich esencję tak wielu zim.
Zdejmę ciepły frak, w koszuli z mym piórem
spędzę pod jabłonią tego wierszu, słońca czas.