zwyczajnie niezwyczajnie

sny o przyszłości
rozbijają się niczym fale
pozostaje tylko mgiełka

dzwoni zegarek
życie wychodzi naprzeciw
mycie śniadanie kanapki
zamykasz przeszłość

na przystanku człowiek
z butelką w kieszeni
pochyla się nad petem
klnąc albo błogosławiąc

spoglądając obojętnie
na tłoczących się ludzi
nie dba o pozory

ma czas na życie i umieranie
niezamknięty w nawiasie
zepsuty niepotrzebny trybik

reszta to matrix
nadjeżdża tramwaj
podróż w przyszłość