zmierzch jesieni

drzewa nie pieszczą zmysłów
wesołym szelestem

obdarte z barwnej szaty
drżące i zamyślone
szukają ciepła
w blasku latarni

oszronione gałęzie prowadzą
srebrny dialog z gwiazdami

okryte śnieżna pierzyną
usną obojętne na tęsknotę
za życiodajną zielenią

powiało smutkiem
będzie mi ich brakowało
rozumiem prawa natury
tylko serce się buntuje

ale jesteś ty
świeża jak wiosna
i gorąca jak upalne lato