wiersz utkany z szarości

pragnę trącić strunę
by obudzić dźwięki
które spłyną pięknym słowem

rzeczywistość niczym stado kruków
czarnoskrzydła
pochmurny dzień "okraszony"
kroplami wilgoci

poezja przytłoczona depresją
dusi się jak ryba

trzeba złapać równowagę
odnaleźć za horyzontem słońce
a rymy niczym muzyka
wypełnią pustkę