w pokornej ciszy

kiedy smutek przelewa się falą
dusza z bólu żałośnie kurczy
wtedy siadam przy ogniu w ciszy
który serce pokory uczy

pokazuje swoją potęgę
której miłość dorównać może
spala smutki jasnym płomieniem
i do nieba wędruje jak orzeł
5 2
47 odsłon

Komentarze (2)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

karioka83 13 lat temu
Idealna cisza istnieje tylko w próżni, w życiu jej nie znajdziesz! A pokora w świecie, w którym trzeba walczyć o prawo do każdego oddechu chyba nie jest najlepszym rozwiązaniem... To pokolenie naszych dziadków było uczone,że ,, pokorne cielę dwie matki ssie i ,, siedź cicho w kącie, a znajdą cię! Dziś to się absolutnie nie sprawdza! To tyle , jeśli chodzi o treść wiersza, ale sposób jego zbudowania, obrazowania klimat podobają mi się- też najchętniej wrzuciłabym w ogień wszystkie swoje smutki i wątpliwości. Tyle tylko ,że nie ,, w pokornej ciszy! ;)
ibis49 13 lat temu
TY Marzeno jesteś jak ogień, ja jak woda, wyparuję i nikt nawet nie zobaczy.
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie