W drodze

jak mrówka
wydłubuję kamyki
burząc mur

purpurowe smugi
znaczą ścianę

nienawistny pył
wdziera się do gardła
zabiera oddech

czas złowrogo
szczerzy zęby

wiatr przynosi
słowa o miłości

dusza ulatuje
granice nie istnieją

odwiedza
zaczarowany ogród

przysiada na róży
słuchając baśni
z tysiąca i jednej nocy

pilnuje bym nie usnął
w dążeniu do celu

a niebiosa wciąż milczą