Rozmowa z wiatrem

Pytasz mnie, kim jestem ?

Jestem jesienią, żółtym liściem

odchodzącym w nieznane.



Cząstką myśli, niespełnioną nadzieją,

małym słówkiem w niekończącym się dialogu

między niebem a ziemią.



Jestem echem

i rozpłynę się w tobie,

nim ucichną ostatnie kroki.

Krzykiem gęsi płynącym po niebie,

ziarnkiem piasku współczesnej epoki.



Jestem tylko malutką iskierką.

Nie, nie dmuchaj, nie będę płomieniem!

Idzie zima, tak blisko, tak blisko.

Odejdź – koniec rozmowy z cieniem.



Andrzej Iwanowicz, 27 X 21