retoryczne pytania

każdy ma prawo do życia jak i milości też każdy rozum ma swój że w prawdzie śmierć łaskawiejsza jest zawsze człowiek cierpi za popełnione błędy w:)

swietny moim zdaniem jest fragment
ślepy los
wyciąga dłonie do temidy
z przepaską na oczach

Nie zawsze 2+2=4... W pytaniach retorycznych nie odpowiedzi są najważniejsze, ale ich postawienie... Wiersz ciekawy, ale w tym refleksyjnym toku nie pasuje mi określenie - zbyt naturalistyczne- jak dla mnie i dla stylu wiersza:,, łapiemy okruchy szczęścia
niczym ochłapy z pańskiego stołu. Wiesz, myślę,że jeżeli uznajemy je za okruchy SZCZĘŚCIA, TO TO JUŻ NIE SĄ OCHŁAPY...
Rzeczy stają się takie a nie inne, dzięki temu, jakie my nadamy im znaczenie...Pozdrawiam, Andrzeju :)

Mógłbym napisać resztki, których niebo zapomniało pozbierać, zamykając drzwi raju.Zawsze w okruchach szczęścia są ziarnka piołunu, jak kopciuszek próbujemy oddzielić jedno od drugiego a życie przecieka między palcami, nadajemy kształty swoim marzeniom a Bóg głaszcząc swoją siwą brodę cieszy się z naszej nieporadności. Stworzył nas na swoje podobieństwo, więc dwa + dwa niech będzie cztery a nie minus cztery. Bańki mydlane mają piękne kształty, ale trwają tylko chwilę, więc niech tych chwil będzie jak najwięcej, tych na plus, dzisiejsze czasy prowadzą nas wężykiem, teraz szczęście każdy kradnie bo nie ma czasu by je wyhodować. Tak Marzeno musimy nazbierać tyle okruchów, żeby zbudować z nich schron, do którego chłodna rzeczywistość nie będzie miała wstępu. Serdecznie pozdrawiam:)

Dziękuję i pozdrawiam, Oeno:)

Pozdrawiam , Kaju:)

Zbierajmy je więc z nadzieją,że się nam uda! Nie przerywajmy tej heroicznej pracy.Za nic w świecie! Pozdrawiam, Andrzeju :)