razem a jednak...

ukłułaś mnie tęsknotą
ale czy róża bez kolców
byłaby różą

twoje milczenie
wypala dziurę w pewności

samotność maluje
bezkształtne obrazy

abstrakcją nie wypełnię
pustych dłoni

wspomnieniami
można karmić nadzieję
ale nie ugaszą pragnienia

spoglądam na milczące drzewo
żal spływa z pochylonych gałęzi
liście nie szeleszczą już o szczęściu
w milczeniu patrzą na pusty balkon

zimne łóżko
uśmiecha się bezsennością
noc nic już nie może mi ofiarować
tylko twój zapach ukryty w pościeli

to tęsknota pisze wiersz
ja jestem tylko smutnym kalendarzem