psotny wiatr

już wiaterek ciepły wieje
smutne myśli precz przegania
targa suknie plącze włosy
zgrabne nóżki też odsłania

właśnie złapał za spódnicę
piękne niczym kwiat stworzenie
pokazując krągłe biodra
i pośladki jak marzenie

oj figlarny to łobuziak
wie gdzie zawiać co odsłonić
nos swój wsadzi w każde miejsce
trudno przed nim się obronić

ale co tam wiosna przecież
czas nadziei i kochania
czas konwalii i miłości
czas męskiego polowania

znowu zawiał zawirował
liście cicho zaszumiały
posłał w górę garść dmuchawców
i pogonił za pannami