odnaleźć siebie

odchodzą powolnym krokiem
dążenia donikąd
ucichły śpiewy- nie słyszę muzyki

zawodzenie wiatru
dusza zakuta w dyby

oczarowany blaskiem słońca
niczym ikar
wzleciałem za wysoko

chciałem znaczyć szlak poezją

na rozstaju dróg nie ma drogowskazu
anioł o postrzępionych skrzydłach
rozkłada bezradnie ręce

przewrócony kałamarz
połamane pióro i przestrzeń
której nie umiem wypełnić

dżungla zaciska dłonie na krtani
światło w tunelu to nie cel
błędny ognik

potrzebuję pochodni