od wschodu do zachodu

dzień za dniem uciekają
jak rosa łączą się z błękitem
jak ptaki cicho odlatują
wijąc w bezkresach nowe życie

czasem wracają z wiatrem
w zapachu kwiatów zapisane
jak liście rodzą się na nowo
po to by zmienić się w atrament

odchodzą mgnienia wiosny
tak bardzo śpieszą się zegary
a ja wciąż wierzę w nieskończoność
bo przecież warto wierzyć w czary