mglista noc

krakanie kruka
brzmi jak wezwanie

na drugą stronę
gdzie czekają
duchy przeznaczenia

drzewa niczym niemi posłańcy
wyciągają kościste ramiona
po drżących dłoniach
spływają smoliste łzy

wiatr przywiewa zapach
gnijących liści

anioł śmierci
rozpostarł swoje skrzydła
zmroził duszę opętał zmysły
jak wąż wśliznął się do serca
malując wizję kwitnących ogrodów

ruszyłem zwiedziony
obietnicą wytchnienia

łąka była szara smutna
tylko czarne motyle
krążyły bez celu
jak wypalone gwiazdy
w bezkresnym kosmosie

ogrody się oddalały
powieki opadły
sen zamykał oczy
czas stanął w miejscu

nagle mgłę
rozproszył blask twoich oczu

miłość wyciągnęła do mnie dłoń
mówiąc - to ja jestem
twoim przeznaczeniem

wróciłem do życia