jesienne smutki

można zobaczyć tęczę przez łzy
lecz jak wskrzesić motyle ożywić kwiaty
zebrać rozwiane marzenia
i zbudować zamek

za oknem niebo bez gwiazd
po szybach spływa melancholia
gdy zieleń daje nadzieję szarość ją odbiera
czy warto toczyć kamień który przytłoczy

miłość której nie rozumiem
niczym żagiel pcha do przodu
a przecież dalej mgła
a za nią - czy już nie będą więdły bzy

może kałuże i nagie drzewa sprawiają
że myśli nie mogą oderwać się od ziemi
może to tylko ten wieczór
a potem powróci słońce