jak nasiona rozsiane po świecie

zapuściliśmy korzenie
teraz już każdy ma swoje gniazdo
i szczyty zdobyte lub nie
mierząc życie własnym ja

tylko serca z jednego zrodzone łona
biją czasem w tym samym rytmie
wspomnieniami wspólnej wiosny
gdy krew pulsuje tęsknotą wracają młode lata
w pokoju przy jednym stole
ogrzewanym kaflowym piecem

za oknem szczeka szarik
w dochówce* suszą się jabłka
i kawałki chleba do chrupania
a życie pachnie pszenicznymi bułkami

każdy ruszył szukać szczęścia
jak sagala** rozbita na kawałki
utraciliśmy swoją moc
gdy wszystkie części znów się połączą
odzyskamy utracony raj

tymczasem moje pióro przesyła słowa miłości
tęsknoty wiary nadziei
że kiedyś

wiersz dedykuję siostrom i braciom oraz
dalszej rodzinie

* dochówka - dawne określenie piekarnika
w piecu kaflowym
**baśniowy kamień szczęścia