gdy trzeba odjeżdżać

promienie wschodzącego słońca
pieszczą twarz muskają dłonie
nie docierają jednak do duszy

otoczona smogiem smutku
drży jak osika przed burzą

opuszczam mrowisko

wracam tam gdzie wody
leniwie toczą swój nurt
a czas łapie drugi oddech

nie żal mi
anonimowych tłumów
zakurzonych autobusów
obojętnych spojrzeń

tylko tego trybiku
maleńkiej oazy
która zwalnia bieg
samonakręcającej się maszyny

twoich uśmiechów
rozwianych loków
namiętnych pieszczot

dających więcej szczęścia
niż kopalnie króla salomona

ciszy mówiącej wszystko

sprawiasz że kaktusy
stają się pluszowymi niedźwiadkami
a chłodne mury
nabierają ciepłych barw tęczy

to co obce staje się bliskie
obojętne dźwięki symfonii
zaczynają czarować

serce wyrywa się w stronę
wyciągniętej dłoni
po garstkę ziemi obiecanej

wrócę - zapuścić korzenie