dzwon trzeba rozkołysać

gdy codzienność przyciśnie
swoją zgrzybiałą dłonią

nasyćmy serca gorącym oddechem
pocałunkiem wieczności
poezją słowa

niech jak trotyl rozbije lodową krę
wybuchając oczyszczającym gejzerem

pieszczotą dotknę obolałych miejsc
uśpię jak morfeusz cerbera

niech bije oszalały puls
kocham więc pójdę
nie patrząc za siebie