długa droga do domu

dryfowałem przez życie
na tratwie złudzeń

rozdarty na strzępy
z beznadzieją w kieszeni
potykałem się na progach
niegościnnych domów

szukając swojego miejsca
błądziłem w labiryncie
poległych marzeń

na fundamentach kłamstw
budowałem pałace burzone
przez powiew gorzkiej prawdy

jak odys po latach tułaczki
odnalazłem przystań

w płomiennym spojrzeniu
w szczerym uśmiechu
w pieszczocie dłoni
które mówią
tu jest twoja wyspa

port gdzie troski i kłopoty
podzielone na dwa
miłością bijące serca
nie przysłonią słońca i gwiazd

kotwica z radosnym spokojem
zagłębiła się w przeznaczenie

odnalazłem złote runo