cztery pory roku

młodość pachnie wiosną
jest jak ptak zrywający się do lotu
pragnąc zdobyć przestworza
pędzi na oślep

dojrzałość niczym wyklarowane wino
posiada cały bukiet smaków i zapachów
tylko ona może zadowolić prawdziwego konesera
nasycić zmysły

starość już nie ma tego blasku
jest zachodem promiennym lub mglistym
łezką upadłą na pamiętnik
uśmiechem posłanym w niebiosa
tęsknotą za nieznanym

dzieciństwo to raj
lecz nawet w raju są węże

wszyscy pragniemy miłości