na pustyni serca

Każdy sam przychodzi własną drogę, cienie i blaski każdego dotyczą :)

dzięki za gościnę Helen i komentarz-tak to prawda,cienie i blaski dotyczą każdego,ale,kiedy się otworzymy we własnym wnętrzu,nigdy nie jesteśmy sami,bo właśnie te najtrudniejsze momenty są po to,by sobie to uświadomić:)

czy to zle skoro rodzi tyle piekna ?
pozdrawiam

na odludziu serca
ściele posłanie samotność
czuje tylko swój ból
i wie że kiedyś dla niej wstanie świt

na spękanej ziemi
w cieniu własnych myśli
ostrożnie stawia kroki

niknie w przedsionku śmierci
i wierzy że tylko dla niej
świeci rozgwieżdżone niebo

i tak jak księżyc żyje tylko wtedy
gdy ujrzy choćby skrawek słońca

przeczuwa że życie w pełni
jest tylko kwestią czasu

bellono oczywiście,że nie jest złe,tylko podkreśliłam na końcu,że kiedy całkowicie się w sobie zamkniemy,to ten darowany promień światła nie dotrze:)leopardzie przyznaję,że Twój zamysł mi się bardzo spodobał,ukazałeś tu oszczędność słów i wygląda to estetycznie,tylko ja pisałam o takiej samotności zamkniętej całkowicie w sobie,która utraciła nadzieję,a wyraz czasem użyłam,że czasem w życiu tak się zdarza-ale to jak ukazałeś całą konstrukcję wiersza,jest dla mnie dobrą wskazówką za którą serdecznie dziękuję

P.S chociaż korci mnie,żeby ten wiersz,który ukazałeś poniżej zaistniał również,bo naprawdę przemawia i w tym przeczuwaniu daje nadzieję

/pozdrawiam wszystkich

jeszcze nie teraz :)

ok*