Wieko

nie domknąłem drzwi

ponownie uczę się
stąpać na rękach
pomimo trudności

pomnik postawiłem
nie ze spiżu
z marmurów
twardych wspomnień i żalu

spadam
wysoki jest synonimem
nielota w obcasach

teraz tylko wieko
niech nikt nie otwiera
puszki pandory