W kokonie

owinięty łachmanami
na straży swojej świadomości
rygluję drzwi

doczesność nie brzmi już tak dosłownie
jak włóczęga skradałem się
w poszukiwaniu tajemnic

na światłach nie szukam już niczego

ukryty w ciasnym kokonie
izoluję ciszę od hałasu