Przystanki rzeczywistości

nasze chwile
zdobią popioły
przypudrowane różem
który nie wiedząc czemu
policzki wypełnia
w godzinie niepewności

czytałem siebie
po każdej strofie
następowały pauzy
tworząc przystanki
rzeczywistości

sensem spowita mgła
widuję duchy
zaczerpnięte słowem
wyobraźni

jeden krok
a tyle śladów
do wieczności