Martwe retrospekcje

Krokiem dostojnym
wyniosłej pani
zasadzasz ziarno
na glebie suchej.

Przed Twoim wzrokiem
umyka słabe,
wątłe wspomnienie
zatartych granic.

Krótkie momenty
błachych uniesień
wiotkie ramiona
niosą przed siebie.

Kamień w purpurze
na bloku skalnym
zamiata przeszłość
w leśne gęstwiny.