Zdarza się

hej mike-- ty też wymiatasz --buziaczki --spadam

Posklejaj to jeszcze raz.

Zgadzam się z Tamarą:-)

ani myślę nic sklejać-- słowa mają latać jak pióra w powietrzu i spadać gdzie chcą

Wiersz zdecydowanie bardzo obrazowy, ekspresyjny! Dokonujesz tego poprzez kolorystykę ( róż przechodzący w fiolet) oraz dynamikę czasowników ( zdarza się, jest, rozrzuca, nie śpią, słyszę, zdarza się) i przymiotników odczasownikowych ( niepokojący) Ale nie mogę pozbyć się wrażenia,że jest w tym wierszu pewna dwuznaczność, niedopowiedzenie... Ten pejzaż nie jest taki do końca naturalny, choć mówisz o niebie... Zastanawiające jest to porównanie do różu... szminki i lakieru do paznokci... Czegoś sztucznego przecież, kiczowatego w swej istocie...Naturalne są tu nie tyle kolory nieba ( ech, nasuwa się skojarzenie z patrzeniem na świat przez różowe okulary...) , ale to,że peelka ,, słyszy /jak łzy lecą /na trawę... Dający do myślenia utwór o zamkniętej znacząco budowie...

dziękuję karioka za czas poświęcony na mój wiersz i fajowy komentarzciekawa jestem następnych twoich wierszy pisz-- czekam

ach-- Zorro miłości ty moja

znów pióra?