ty do mnie tak

mówisz że wzrastają sady
kwitną owocem kiedy nie chcesz

że źdźbła porosły kosą
w chabry i maki

ile czasu mogę wołać
przywróć wreszcie
błękit nieba a słońcu blask
kiedy nie umiem

powiedziałaś kocham
albo źle zrozumiałem
głupi w połacie równin
zboża ścielę abyś mogła

powiedz mi jeszcze raz
bo nie wierzę w przeznaczenie

odczułaś mnie
wiążąc supły na drogowskazach
teraz tylko przedwiośnie
wskazuje piękno
kiedy nic nie mówisz ciszą

oszczędź proszę
moja suwerenność poległa
kiedy tonę w tobie
jestem

wołaniem by być